نمیدانم از چه بگویم...از شوق لحظه ی اولین دیدار یا از حس زیبایم هنگام نگاه کردن در نگاهت از چشمان زیبای تو بگویم که نگاه کردن در سیاهی اش هدیه ای بود برایم که سالها انتظارش را کشیده بودم ...از گرمای دستهایت در دستهایم و چه دلپذیر بود بوسه زدن بر دستهای مقدست بوسه بر دستان عشق در سکوت ... آغوش مهربانت که آشنای همیشگی رویاهایم بود....از خاطره ی اولین دیدارمان که تا ابد برایم جان خواهد داد تکرار با تو بودن...همیشه میگفتی محاله پیدا کردن کسی به مثال خودت آری حق با تو بود دیروز فهمیدم عشق یعنی چه.. من و تو ...  تنها یار بی کسیهایم این را بدان از دلم نخواهی رفت این را خدا هم میداند او که اشکهایم را به هنگام نوشتن این خاطره میبیند. بگذار از اکنون بگویم که نیستی و من به عکست خیره شدم به چشمهایت و آهسته یک قطره اشک از گوشه چشمانم پایین می آید.