روزي كبوتري از آن حوالي رد مي شد، آواز جغد را كه شنيد، گفت: بهتر است سكوت كني و آواز نخواني. آدمها آوازت را دوست ندارند. غمگين شان مي كني. دوستت ندارند. مي گويند بديمني و بدشگون و جز خبر بد، چيزي نداري.

قلب جغد پير شكست و ديگر آواز نخواند.

سكوت او آسمان را افسرده كرد. آن وقت خدا به جغد گفت: آوازخوان كنگره هاي خاكي من! پس چرا ديگر آواز نمي خواني؟ دل آسمانم گرفته است.

جغد گفت: خدايا! آدمهايت مرا و آوازهايم را دوست ندارند.

خدا گفت: آوازهاي تو بوي دل كندن مي دهد و آدمها عاشق دل بستن اند. دل بستن به هر چيز كوچك و هر چيز بزرگ. تو مرغ تماشا و انديشه اي! و آن كه مي بيند و مي انديشد، به هيچ چيز دل نمي بندد. دل نبستن سخت ترين و قشنگ ترين كار دنياست. اما تو بخوان و هميشه بخوان كه آواز تو حقيقت است و طعم حقيقت تلخ.

جغد به خاطر خدا باز هم بر كنگره هاي دنيا مي خواند و آنكس كه مي فهمد، مي داند آواز او پيغام خداست.

 خواهر آماده کردن: خواهرم در كوچه آرایش مكن از

جوانان سلب آسایش مكن گیسوان از روسری بیرون مریز

 بر مسیر دیدگان افسون مریز خواهرم دیگر تو كودك

نیستی فاش می گویم عروسك نیستی خواهرم ، این

 لباس تنگ چیست؟ پوشش چسبان رنگارنگ چیست؟

 خواهرم اینقدر طنازی نكن! با امور شرع لجبازی نكن

لطف کردن برای روز خواهر آماده کردن: خواهرم در كوچه

 آرایش مكن از جوانان سلب آسایش مكن گیسوان از

روسری بیرون مریز بر مسیر دیدگان افسون مریز خواهرم

 دیگر تو كودك نیستی فاش می گویم عروسك نیستی

 خواهرم ، این لباس تنگ چیست؟ پوشش چسبان

 رنگارنگ چیست؟ خواهرم اینقدر طنازی نكن! با امور

 شرع لجبازی نكن