مي توان در كوچه هاي زندگي پاسخ لبخند را با ياس داد مي

توان جاي غروب عشق را به طوع ساده احساس داد مي توان در

 خلوت شبهاي راز فكر رسم آبي پرواز بود مي توان با حرفي از

جنس بلور شوق را به هر دلي دعوت نمود مي توان در آرزوي

 كودكي با حضور يك عروسك سهم داشت مي توان گاهي به

رسم ياد بود در دلي يك شاخه نيلوفر گذاشت مي توان از شهر

 شب بو ها گذشت عابر پس كوچه هاي نور بود مي توان

همسايه مهتاب شد

داد من آدم هارو با سلامی آشنا میکنم تو با نگاهی...من انان را

با دروغی جدا میکنم تو با مرگ.....

 هم زير آن نوشتم: بايد صبر کند. براي بار دوم که از آنجا گذر کردم زير

نوشته ي من کسي نوشته بود: اگر صبر نداشته باشد چه کند؟ من هم

 با بي حوصلگي نوشتم: بميرد بهتر است. براي بار سوم که از آنجا عبور

 مي کردم. انتظار داشتم زير نوشته من نوشته اي باشد. اما زير تخته

سنگ جواني را مرده يافتم

 بي خود گشته و مست خيالش مي شوم در آسمان آرزو هر دم

 صدايش مي زنم چشمم چو بر رويش فتد محو جمالش

مي شوم در هر شب تاريك من بدر است ماه صورتش از شرم

 اين ديدار نو من هم هلالش مي شوم جاريست اشك از ديدگان

 هرآن كه يادش مي كنم مقبول درگاهش شوم اشك زلالش

مي شوم سرگشته و حيران شدم دلتنگ و بي ايمان شدم گويم

 به هر شيدا دلي خط است و خالش مي شوم جوياي حالش

 مي شوم مست از خيالش مي شوم با اين دل سودائيم رنج و

ملالش مي شوم تاريكي و ظلمت گذشت

 به تو---بي صدايي و يه رنگ---دل عاشق نداري---پيش کس جا

 بذاري---تا با غم بشکننش---از چشات خون بباري---پا نداري که

 بري---دنبال يار شب به شب---وقتي پيداش مي کني---نخوادت

 با ناز و غم---گوش نداري بشنوي---حرفهاي اين و اون---بفريبنت

 تو رو---با دروغ و وعده ها---خوش به حالت تکه سنگ---خوش

 به حالت تکه سنگ

داري.. هرگز به كسي محبت نكن وقتي قصد

شكستن قلبش را داري.. هرگز قلبي را قفل نكن

وقتي كليدش را نداري و هرگز نشه فراموش لامپ

اضافي خـامـــــــــــوش

 شب.بوسه يعني مستي از مشروب عشق.بوسه يعتي آتش و

گرماي تب.بوسه يعني لذت از دلدادگي لذت از شب لذت از

ديوانگي.بوسه يعني حس خوبه طعم عشق طعمه شيريني به

رنگ سادگي . بوسه يعني آغازي براي ما شدن.لحظه اي با

دلبري تنها شدن.بوسه اتش ميزند بر جسم و جان . بوسه بر

ميدارد اين شرم از ميان.بوسه يعني شادي و شور و

 نشاط .بوسه يعني عشق خالي از گناه.بوسه يعني قلب تو از

آنه من.بوسه يعني تو هميشه ماله من

 عاشقان و دلسوختگان . قاضي نامم را بلند خواند و گناهم را

دوست داشتن تو اعلام كرد و پس محكوم شدم به تنهايي و

مرگ . كنار چوبهيه دار از من خواستند تا اخرين خواسته ام را

بگويم و ومن گفتم : به تو بگويند ... دوستت دارم

 عزيزترين کست ازت بخواد فراموشش کني ... خيلي سخته که سالگرد آشنايي با

عشقت رو بدون حضور خودش جشن بگيري ... خيلي سخته که روز تولدت ، همه

 بهت تبريک بگن ، جز اوني که فکر مي کني به خاطرش زنده اي ... خيلي سخته که

غرورت رو به خاطر يه نفر بشکني ، بعد بفهمي دوست نداره ... خيلي سخته که

 همه چيزت رو به خاطر يه نفر از دست بدي ، اما اون بگه : ديگه نمي خوامت

کردم و به ياد آوردم که اين بوسه بوسه ي خداحافظيست . اي کاش قطره اشکي

 بودم که از چشم هايت تولد مي يافتم بر روي گونه هايت زندگي مي کردم و در

 گوشه ي لبانت مي مردم . سربه روي شانه هاي مهربانت مي گذارم عقده دل و غم

 بي اختيارم را مي گشايم از غم نامردي ها بغض ها در سينه دارم شانه هايت را

براي گريه کردن دوست دارم دوستت دارم

 خوب هم رعايت ميكنن درسته كه اينجا همه پاييزا رو دوست

 ندارن پاييز كه از راه ميرسه پا روي برگاش مي ذارن اما شايد تو

 زندگي يه بغض خيس و كال دارن چند تا غم و يه غصه و آرزوي

محال دارن اين روزا بايد هممون براي هم سايه باشيم شبا يه كم

 دلواپس كودك همسايه باشيم اون وقت دوباره آدما دستاشون رو

 پل ميكنن درداي ارغواني رو با هم تحمل مي كنن اگه به هم

كمك كنيم زندگي ديدني ميشه

هرگز حاضر نخواهيد شد كه آجري شويد تا ديگران با شما كاخ

 هوس‌هاي خود را بالا برند

هر شب صدا کردم نمي بيني نمي خوابم بيا تا باورت گردد که

 بي تو کمتر از خاکم ولي با تو به افلاکم بيا با آرزوهايم بسازم

خانه اي در دل سراغم را نمي گيري مگر بيگانه اي با دل ؟

 تو یادی نکنم می شکنم؛ بر لب کلبه ی محصور

وجود، من اگر در این خلوت خاموش سکوت، اگر از

 یاد تو یادی نکنم، می شکنم اگر از هجر تو آهی

 نکشم، تک و تنها، به خدا می شکنم، می شکنم

گل پرسيدم محبت چيست؟ گفت از من زيباتر است. از شمع

 پرسيدم محبت چيست؟ گفت از من عاشق‌تر است. از خودش

 پرسيدم تو کيستي؟ گفت نگاهي بيش نيستم

          است هر كه گويد دل به دل راه دارد دل من ز غصه خون شد دل تو خبر ندارد