نمیدانم از چه بگویم...از شوق لحظه ی اولین دیدار یا از حس زیبایم هنگام نگاه کردن در نگاهت از چشمان زیبای تو بگویم که نگاه کردن در سیاهی اش هدیه ای بود برایم که سالها انتظارش را کشیده بودم ...از گرمای دستهایت در دستهایم و چه دلپذیر بود بوسه زدن بر دستهای مقدست بوسه بر دستان عشق در سکوت ... آغوش مهربانت که آشنای همیشگی رویاهایم بود....از خاطره ی اولین دیدارمان که تا ابد برایم جان خواهد داد تکرار با تو بودن...همیشه میگفتی محاله پیدا کردن کسی به مثال خودت آری حق با تو بود دیروز فهمیدم عشق یعنی چه.. من و تو ...  تنها یار بی کسیهایم این را بدان از دلم نخواهی رفت این را خدا هم میداند او که اشکهایم را به هنگام نوشتن این خاطره میبیند. بگذار از اکنون بگویم که نیستی و من به عکست خیره شدم به چشمهایت و آهسته یک قطره اشک از گوشه چشمانم پایین می آید.

راهی بجز گريز برايم نمانده بود

  اين عشق آتشين پر از درد بی اميد
     در وادی گناه و جنونم كشانده بود
            رفتم، كه داغ بوسه پر حسرت ترا
  با اشك های ديده ز لب شستشو دهم
      رفتم كه ناتمام بمانم در اين سرود
      رفتم كه با نگفته بخود آبرو دهم
      
رفتم مگو، مگو، كه چرا رفت، ننگ بود
      عشق من و نياز تو و سوز و ساز ما
      از پرده خموشی و ظلمت، چو نور صبح
      بيرون فتاده بود به يكباره راز ما
            رفتم كه گم شوم چو يكی قطره اشك گرم
      در لابلای دامن شبرنگ زندگی
     

 رفتم، كه در سياهی يك گور بی نشان
      فارغ شوم ز كشمكش و جنگ زندگی
      من از دو چشم روشن و گريان گريختم
      از خنده های وحشی توفان گريختم
      از بستر وصال به آغوش سرد هجر
      آزرده از ملامت وجدان گريختم

      ای سينه در حرارت سوزان خود بسوز
      ديگر سراغ شعله آتش ز من مگير
     می خواستم كه شعله شوم سركشی كنم
      مرغی شدم به كنج قفس بسته و اسير
      روحی مشوشم كه شبی بی خبر ز خويش
      در دامن سكوت به تلخی گريستم

     نالان ز كرده ها و پشيمان ز گفته ها
   ديدم كه لايق تو و عشق تو نيستم

عشق من در آیینه ای است که هر روز در آن مینگری

چشمان تو قبله عشق من است من به آن مینگرم و زیر

سایه بان

ابروهایت به خواب میروم

خوابی عمیق به عمق اقیانوس

در مهربانی لبهایت خنده می روید. در خمار چشمانت عشق

غنچه ترد لبانت را

چشیدم و بوییدم گل بلورین تو را تا اعماق وجودم

  با جمله جاری میشوم احساسم در کالبدی سپید

   دوستت دارم عزیزم

      وقتی راه میروم

                وقتی مینشینم

                    وقتی میخوابم دوستت دارم

وقتی صدایی می آید دوستت دارم وقتی سکوت هستدوستت  دارم

                       چه میکنی با من که چنین  راحت  

        همیشگی شده ای؟!

                  ساده می‏افتد

                          ساده ميشکند

                                      ساده ميميرد

                                       دل من اما تنها سخت می‏گريد

                           در اين خانه ندانم به چه سودا زد و رفت

خواست تنهايي ما را به رخ ما بکشد

                           تنه ای بر در اين خانه ی تنها زد و رفت

روزي كبوتري از آن حوالي رد مي شد، آواز جغد را كه شنيد، گفت: بهتر است سكوت كني و آواز نخواني. آدمها آوازت را دوست ندارند. غمگين شان مي كني. دوستت ندارند. مي گويند بديمني و بدشگون و جز خبر بد، چيزي نداري.

قلب جغد پير شكست و ديگر آواز نخواند.

سكوت او آسمان را افسرده كرد. آن وقت خدا به جغد گفت: آوازخوان كنگره هاي خاكي من! پس چرا ديگر آواز نمي خواني؟ دل آسمانم گرفته است.

جغد گفت: خدايا! آدمهايت مرا و آوازهايم را دوست ندارند.

خدا گفت: آوازهاي تو بوي دل كندن مي دهد و آدمها عاشق دل بستن اند. دل بستن به هر چيز كوچك و هر چيز بزرگ. تو مرغ تماشا و انديشه اي! و آن كه مي بيند و مي انديشد، به هيچ چيز دل نمي بندد. دل نبستن سخت ترين و قشنگ ترين كار دنياست. اما تو بخوان و هميشه بخوان كه آواز تو حقيقت است و طعم حقيقت تلخ.

جغد به خاطر خدا باز هم بر كنگره هاي دنيا مي خواند و آنكس كه مي فهمد، مي داند آواز او پيغام خداست.

 خواهر آماده کردن: خواهرم در كوچه آرایش مكن از

جوانان سلب آسایش مكن گیسوان از روسری بیرون مریز

 بر مسیر دیدگان افسون مریز خواهرم دیگر تو كودك

نیستی فاش می گویم عروسك نیستی خواهرم ، این

 لباس تنگ چیست؟ پوشش چسبان رنگارنگ چیست؟

 خواهرم اینقدر طنازی نكن! با امور شرع لجبازی نكن

لطف کردن برای روز خواهر آماده کردن: خواهرم در كوچه

 آرایش مكن از جوانان سلب آسایش مكن گیسوان از

روسری بیرون مریز بر مسیر دیدگان افسون مریز خواهرم

 دیگر تو كودك نیستی فاش می گویم عروسك نیستی

 خواهرم ، این لباس تنگ چیست؟ پوشش چسبان

 رنگارنگ چیست؟ خواهرم اینقدر طنازی نكن! با امور

 شرع لجبازی نكن

آن كسم كه دستانم به سر انگشت شاخه ی هیچ

آرزویی نرسیده است من !

 در هیچ كجای قصه ی هیچ كس نیستم من !

 من گرفتار سنگینی سكوتی هستم كه گویا قبل از هر

فریادی لازم است

 رهگذری بود که روی برگهای خشک پاییزی راه میرفت.

 صدای خش خش برگ ها همان آوازی بود که من گمان میکردم

 می گوید: دوستت دارم

من از خدا خواستم،

است كه من شاهد رفتن تو هستم

 1. با احمق بحث نکنم و بگذارم در دنیای احمقانه

خویش خوشبخت زندگی کند.

2. با وقیح جدل نکنم چون چیزی برای از دست دادن

ندارد و روحم را تباه می کند .

 3. از حسود دوری کنم چون حتی اگر دنیا را هم به او

تقدیم کنم باز هم از من بیزار خواهد بود .

 4. تنهایی را به بودن در جمعی که به آن تعلق ندارم

ترجیح دهم.

چند وقتی است که هر شب به تو می اندیشم

به تو آری ، به تو یعنی به همان منظر دور

به همان سبز صمیمی به همان باغ بلور

به همان سایه ، همان وهم ، همان تصویری

که سراغش ز غزلهای خودم می گیری

به همان زل زدن از فاصله دور به هم

یعنی آن شیوه فهماندن منظور به هم

به تبسم ، به تکلم ، به دل آرایی تو

به خموشی ، به تماشا ، به شکیبایی تو

به نفسهای تو در سایه سنگین سکوت

به سخنهای تو با لهجه شیرین سکوت

شبحی چند شب است آفت جانم شده است

اول اسم کسی ورد زبانم شده است

در من انگار کسی در پی انکار من است

یک نفر مثل خودم عاشق دیدار من است

یک نفر ساده چنان ساده که از سادگیش

می شود یک شبه پی برد به دلدادگیش

آه ای خواب گران سنگ سبک بار شده

بر سر روح من افتاده و آوار شده

در من انگار کسی در پی انکار من است

یک نفر مثل خودم تشنه دیدار من است

یک نفر سبز چنان سبز که از سر سبزیش

می توان پل زد از احساس خدا تا دل خویش

رعشه ای چند شب است آفت جانم شده است

اول نام کسی ورد زبانم شده است

ای بی رنگ تر از آینه یک لحظه بایست

راستی این شبح چند شبه تصویر تو نیست ؟

اگر این حادثه هر شبه تصویر تو نیست

پس چرا رنگ تو وآینه این قدر یکی است

حتم دارم که تویی آن شبح آینه پوش

عاشقی جرم قشنگی است به انکار مکوش

آری آن سایه که شب آفت جانم شده است

آن الفبا که همه ورد زبانم شده است

اینک از پشت دل آینه پیدا شده ایت

و تماشاگه این خیل تماشا شده است

آن الفبای دبستانی دلخواه تویی

عشق من، آن شبح شاد شبانگاه تویی .

مي آيند.... مي مانند.... عادت مي دهند.... ومي روند.

وتو در خود مي ماني و تو تنها مي ماني

راستي نگفتي رسم تونيز چنين است؟.... مثل همه فلاني ها....؟

   وقت پرپر شدنش سوز و نوايي نکنيم

پر پروانه شکستن هنر انسان نيست

   گر شکستيم ز غفلت ، من و مايي نکنيم

يادمان باشد سر سجاده عشق

    جز براي دل محبوب دعايي نکنيم

يادمان باشيد اگر خاطرمان تنها ماند

    طلب عشق ز هر بي سرو پايي نکنيم

دستور داد؟

مي‌توان

 آيا به دريا حكم كرد كه دلت را يادي از ساحل مباد؟

 موج را آيا توان

 فرمود: ايست!

 باد را فرمود: بايد ايستاد؟

 آنكه دستور زبان عشق را

 بي‌گزاره در نهاد ما نهاد خوب مي‌دانست تيغ تيز را در

 كف مستي نمي‌بايست داد